Orientacja w przestrzeni - wskaż obrazek Test. autor: Natkag. 3-6 lat Zerówka Klasa 1 Matematyka. Orientacja przestrzenna Test. autor: Dominika1danilu. Zerówka Klasa 1 Klasa 2. Orientacja w przestrzeni własnego ciała Losowe karty. autor: Zkkpedagog. Orientacja przestrzenna- kot względem płotu Test. Dzięki ponad dziesięcioletniemu wyjątkowemu doświadczeniu klinicznemu w leczeniu OCD i lęków, Rachel wnosi pasję, serce i poświęcenie do wspierania Projektu Odzyskiwania OCD w tworzeniu treści, z którymi nasi widzowie mogą się odnieść i poczuć, że są widziani i słyszani. Kształtowanie orientacji w przestrzeni i percepcji wzrokowej u dzieci 3-4 letnich. Dziecko zdobywa orientację w przestrzeni powoli. Orientowanie się w przestrzeni oparte jest na doznaniach wzrokowych, dotykowych, słuchowych i kinestetycznych. W rozwoju doskonalą się poszczególne zmysły,co wpływa na precyzyjny odbiór wrażeń. Organizator. Organizatorem wszystkich wydarzeń sportowych na orientację (w tym m.in. biegów, treningów) jest ORIENT RACES z siedzibą w Warszawie (00-102), przy ul. Marszałkowska 111a, NIP 5361941287. O biegu na orientację. Znalazłam w Internecie ciekawy test na orientaję seksualną. Jest, krótki, w miarę prosty i w języku polskim. Jest on na stronie internetowej: www.psychotesty.top-100.pl Ma tam numer 38 na liście. DZIEWICA8. "Boże, daj mi pogodę ducha, abym godziła się z tym, czego zmienić nie mogę, odwagę, abym zmieniała to, co zmienić mogę, i Dla każdego coś miłego Dla uczestników przygotowane zostały kolorowe mapy, cztery ciekawe trasy do wyboru o różnym stopniu trudności i ciepła herbata. Na mecie każdy otrzyma pamiątkowy medal, 1 pkt. do Odznaki Imprez na Orientację i weźmie udział w losowaniu atrakcyjnych nagród. Rodzaje tras: RODZINNA – 2-3 km; ŁAZIK – 3-4 km . Orientacja przestrzenna Jednym z obszarów z zakresu edukacji matematycznej, jaki poznają dzieci w wieku przedszkolnym, jest orientacja przestrzenna. A więc jak nauczyć przedszkolaki: odróżniać stronę lewą od prawej,określać kierunki i ustalać położenie obiektów w stosunku do własnej osoby? Zagadnienie orientacji w przestrzeni jest obszarem, z którym mamy styczność niemalże każdego dnia. Umiejętności z tego zakresu wykorzystujemy w wielu sytuacjach społecznych: w domu, w pracy, jak również w szkole i w przedszkolu2. Zdaniem Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej i Aleksandry Urbańskiej „orientacja w przestrzeni jest warunkiem dobrego funkcjonowania człowieka w otaczającej rzeczywistości. Jest to także umiejętność wymagana w szkole, na każdej lekcji, nie tylko matematyki”. Tak rozumiana orientacja przestrzenna stanowi podstawę do kształtowania i rozwijania kolejnych umiejętności z różnych obszarów wiedzy. O ile w przypadku dorosłych znajomość schematu własnego ciała czy umiejętności dotyczące określania położenia przedmiotów względem siebie nie sprawiają zbyt dużych trudności, gdyż są bardzo dobrze utrwalone w naszej świadomości, w przypadku dzieci nie wszystko jest takie oczywiste. Dlatego też ważne jest, aby wprowadzać dzieci w świat pojęć związanych z funkcjonowaniem w przestrzeni społecznej już od najmłodszych lat. Nauka orientacji w przestrzeni obejmuje kilka lat. Można wyodrębnić stadia, które określają kolejność wykonywanych wspólnie z dziećmi ćwiczeń: Znajomość schematu własnego ciała. Określanie położenia danego przedmiotu w odniesieniu do własnej osoby. Określanie położenia danego przedmiotu w stosunku do innej osoby. Określanie położenia przedmiotów względem innych obiektów. Kierunki, jakie powinny poznawać dzieci w odpowiedniej kolejności, to: pionowy: „nad”, „pod”, „powyżej”, „poniżej”, „na dole”, „w górze”, poziomy: „w przód, „w tył”, „ do przodu”, „do tyłu”, „w lewo”, „w prawo”. Orientacja w przestrzeni obejmuje także umiejętność orientowania się na kartce papieru. To np. wskazywanie i nazywanie rogów kartki, rysowanie szlaczków, labiryntów lub innych symboli czy obrazów zgodnie ze wskazówkami nauczyciela bądź innej osoby. Działaniom tym towarzyszy szereg instrukcji oraz konieczność wykazywania się znajomością kierunków przez dzieci. Odbywa się to jednak po przebyciu przez dziecko wcześniejszych etapów rozwijania umiejętności związanych z tym obszarem edukacji matematycznej. Rozwijając umiejętności dziecka dotyczące orientacji przestrzennej warto pamiętać o tym, że – jak wskazują Gruszczyk-Kolczyńska i Urbańska – „orientację przestrzenną kształtuje się przez dotyk, gest, ruch ciała i obserwację efektu przemieszczenia. Słowa, a więc nazywanie tego, co się czuje, czyni i widzi, towarzyszą takim doświadczeniom. Nieporozumieniem jest więc zastępowanie doświadczeń, wynikających z badania przestrzeni, słowną informacją. Również i obserwacja tego, co czyni druga osoba, nie jest wystarczająca” W ramach tego obszaru możemy wyróżnić trzy typy zajęć: ćwiczenia ruchowe, w postaci opisywania, określania czy umieszczania pewnych elementów w przestrzeni, rozwijające umiejętność dzieci w zakresie posługiwania się wrażeniami określającymi kierunki oraz położenie przedmiotów, ćwiczenia polegające na układaniu, rysowaniu itp. stosunków przestrzennych według określonego schematu działań, analizowanie ćwiczeń obejmujących orientację przestrzenną – za pośrednictwem słów i poprzez działanie. Poniżej przedstawiamy przykłady ćwiczeń do wykorzystania podczas pracy z najmłodszymi w przedszkolu i w domu: PRZYKŁAD 1. NAZYWAMY SWOJE CIAŁO Dzieci wraz z nauczycielką ustawiają się w kręgu. Po kolei każde dziecko wskazuje wybraną część swojego ciała i nazywa ją. Pozostałe dzieci naśladują gesty kolegi i koleżanki, powtarzając za nim, np.: „To jest moje ucho”, „To jest mój nos”, „To jest moja noga”. PRZYKŁAD 2. DOSTRZEGANIE SYMETRII W SCHEMACIE WŁASNEGO CIAŁA Nauczycielka przygotowuje na dużym brystolu wizerunek postaci. Następnie odgradza rysunek w połowie kartką papieru, tak aby powstały dwie symetryczne części. Wspólnie z dziećmi analizują poszczególne części ciała postaci i wskazują, co występuje w liczbie pojedynczej, a co w liczbie mnogiej. Zwracają uwagę na to że każdy człowiek ma parę oczu, uszu, jeden nos, usta i czoło, dwie nogi, ręce, łokcie, kolana itp. Następnie dzieci mogą wykonywać to zadanie indywidualnie. PRZYKŁAD 3. GŁOWA, RAMIONA, KOLANA, PIĘTY W celu utrwalenia poznanych części ciała pomocą może okazać się piosenka, którą wykonują – zarówno śpiewają, jak również pokazują – dzieci wraz z nauczycielką: Głowa, ramiona, kolana, pięty, kolana, pięty, kolana, pięty. Głowa, ramiona, kolana, pięty, oczy, uszy, usta, nos! PRZYKŁAD 4. RYSUNKOWE DYKTANDO Dzieci łączą się w pary. Jedna osoba jest artystą, który będzie rysował postać. Do jej wykonania niezbędna będzie druga osoba, która dyktuje, co jej partner(ka) ma narysować. To ona określa wszystkie szczegóły dotyczące wyglądu i cech charakterystycznych postaci. Dla wzmocnienia efektu i zarazem utrudnienia dzieciom zadania, osoba rysująca może mieć zamknięte (zawiązane) oczy. Po wykonaniu ćwiczenia następuje zamiana miejsc. PRZYKŁAD 5. CO SIĘ ZMIENIŁO? Dzieci biegają swobodnie w rytm muzyki. Na ustalony znak przystają, a nauczycielka wiesza w widocznym miejscu rysunek postaci w określonej pozycji (np. ręka w górze, noga w górze itp.). Zadaniem maluchów jest przystanięcie w pozycji, jaka jest zademonstrowana na rysunku zamieszczonym przez nauczycielkę. Za każdym razem ilustracja jest inna. PRZYKŁAD 6. CO TO JEST? Nauczycielka wybiera z pomieszczenia (obszaru), w którym znajduje się wspólnie z dziećmi, przedmiot, rzecz, a następnie opisuje na głos jego położenie. Zadaniem dzieci jest podążanie za wskazówkami nauczyciela i odgadnięcie, o jakiej rzeczy mówi, np.: Na półce z książkami na lewo od elementarza (świnka skarbonka) Na ścianie, pomiędzy szafą a drzwiami. Nad komodą (zegar) Przy ścianie, na prawo od okna, pod biurkiem (kosz na śmieci) Pod oknem, nad podłogą, przy ścianie (kaloryfer) Na podstawie artykułu Emilii Szymczak , Feliksa Piechoty, Wychowanie w przedszkolu (nr 20, X 2016 r.) Dziecko codziennie słyszy określenia dotyczące orientacji przestrzennej (na, pod, po lewej, prawa ręka itp.), jednak nie zawsze je rozumie i nie zawsze się do nich stosuje. O ile łatwiej przychodzi mu rozumienie i wykorzystywanie w codziennym życiu określeń dotyczących kierunków typu nad, pod, za, obok itp. to znacznie trudniejszym wyzwaniem staje się odróżnianie stron prawa –lewa. Kształtowanie się u dziecka orientacji przestrzennej jest procesem złożonym, na który składa się wiele czynników. Do najważniejszych z nich możemy zaliczyć środowisko rodzinne, w którym uczenie się i ćwiczenie pewnych umiejętności często jest po prostu niezamierzone. Orientacja w prawej i lewej stronie własnego ciała różni się od orientacji w prawej i lewej stronie otaczającego świata. Pierwsza ustalona jest bezwzględnie, co oznacza, że w naszym ciele niezaprzeczalnie wyróżniamy jego prawą i lewą stronę. Druga natomiast uzależniona jest od położenia człowieka w przestrzeni. Większość dzieci dopiero między 11 a 12 r. ż potrafi określić położenie przedmiotów w przestrzeni, określając, że jakiś przedmiot znajduje się na prawo od innego. Trudności związane z kształtowaniem się orientacji przestrzennej szczególnie uwidaczniają się na lekcjach wychowania fizycznego, w sytuacjach gdy nauczyciel wymaga od ucznia ustawienia się w wyznaczonym miejscu (np. za ławeczką), poruszania się w ustalonym kierunku (np. 3 kroki do przodu), czy wykonywania ruchów poprzez naśladowanie i ściśle wiążą się z obniżona percepcją wzrokową co z kolei powoduje znaczne trudności w wywiązywaniu się z obowiązków szkolnych, ujawniających się w pisaniu, czytaniu i rysowaniu. I tak w zakresie pisania można zaobserwować trudności np. z przepisywaniem, pisaniem z pamięci i ze słuchu, zapamiętywaniem kształtu liter, myleniu liter o podobnych kształtach (np. m-n, e-c, ł – t, d-b), pomijaniu drobnych elementów graficznych w literach np. ó, ż, odwracaniu kolejności liter i całych wyrazów. Litery wybiegają poza linie, między nimi występują znaczne odstępy. Wolne jest tempo pisania. Trudności występują także z odwzorowywaniem kształtów, np. figur geometrycznych. Rysunki są ubogie w szczegóły, zakłócone w nich są proporcje pomiędzy elementami, np. człowiek większy od domu. W kształtowaniu orientacji przestrzennej ważne jest opanowanie umiejętności związanych z orientacją w schemacie własnego ciała (tu jest nos, stopa, szyja, głowa, oko itp.), określaniem położenia przedmiotów względem siebie (obok mnie, po mojej prawej stronie, przede mną, za mną, pod itp.), określaniem położenia przedmiotów względem innych niezależnie od swojej osoby (np. kubek stoi po prawej stronie talerza, rysowanie szlaczków, odwzorowywanie wzorów itp.), co znajdzie odzwierciedlenie w zachowaniu prawidłowego kierunku pisania i kolejności znaków graficznych. Pamiętając o wzajemnym powiązaniu się trudności w kształtowaniu się orientacji kierunkowej oraz percepcji wzrokowej. W tym zakresie po opanowaniu wyżej wymienionych umiejętności można zacząć pracę na materiale literopodobnym, szczególnie w obrębie tych liter, które są mylone przez dziecko na zasadzie odwracania kształtów, wyszukiwania wskazanych liter, kształtów. Chcąc wesprzeć Państwa dziecko w osiąganiu tej niezwykle potrzebnej w codziennym życiu umiejętności przygotowaliśmy kilka propozycji ćwiczeń, które z powodzeniem można wykorzystać w domu. Życzymy miłej zabawy  Propozycje ćwiczeń z dzieckiem. Ćwiczenie 1 Cel: wspomaganie orientacji kierunkowej względem innych przedmiotów. Dorosły rozmawia z dzieckiem na temat ilustracji określając, gdzie znajdują się poszczególne elementy względem innych (np. Dom znajduje się na środku obrazka. Nad domem świeci słońce. Część słońca jest za chmurą. Chmura zasłania słońce. Po prawej stronie domu rośnie drzewo. Pod drzewem po jego lewej stronie leży jabłko. Jabłko leży po prawej stronie domu, między domem a drzewem. Z lewej strony domu rośnie kwiatek. Na kwiatku siedzi motyl.). Następnie dorosły zadaje dziecku pytania dotyczące położenia poszczególnych elementów w przestrzeni (np. Gdzie jest motyl? Gdzie rośnie drzewo? itd.) Kolejnym krokiem jest pomalowanie przez dziecko poszczególnych elementów obrazka z zał. nr 1, wycięcie ich po liniach i ułożenie na kartce zgodnie z poleceniem dorosłego. Przyklejając każdy element dziecko powinno jeszcze raz stosować określenia położenia przedmiotów (np. ptak leci nad drzewem). Ćwiczenie 2 Cel: kształtowanie orientacji kierunkowej w zakresie odróżniania stron prawa – lewa. Dorosły układa przed dzieckiem wybrane owoce i warzywa. Po środku ustawia dwie tace, na które dziecko będzie kładło wskazany owoc lub warzywo. Ważne jest, aby dziecko znało nazwy wybranych owoców i warzyw. Dorosły wskazuje dziecku, która taca leży po prawej, a która po lewej stronie dziecka. Można wybrać tace w dwóch różnych kolorach tak, aby dziecko kojarzyło kolor z kierunkiem (np. zgodnie z oznaczeniem kolorów na kranie czerwony – lewa, niebieski – prawa ). Następnie dorosły informuje dziecko, iż trzeba posegregować zgromadzone produkty. – Na prawej tacy będziemy kładli wszystkie owoce, a na lewej warzywa. Dziecko układa na wybranej tacy konkretne produkty. To ćwiczenie można wykonywać z dowolnymi produktami, np. segregując zakupy na stole, a następnie układając je do wyznaczonych miejsc (np. wszystkie owoce ułóż w górnym rogu lewej krawędzi stołu, wszystkie warzywa w lewym dolnym rogu, napoje ustaw na środku stołu itd.) Ćwiczenie 3 Cel: usprawnianie orientacji przestrzennej w zakresie położenia przedmiotów względem siebie. Dziecko wybiera 5 zabawek (takich, które są stosunkowo niewielki i zmieszczą się na stole). Dorosły prosi o ułożenie ich w taki sposób, aby jedna z nich znalazła się w środku, a pozostałe wokół niej. Dorosły wyjaśnia dziecko położenie samochodzika informując, że leży on po środku, między robotem, misiem, pajacem i konikiem. Nad samochodem jest miś. Pod samochodem jest konik. Z boku po jego lewej stronie jest robot. Po drugiej stronie, po prawej jest pajacyk. Następnie dorosły zmienia układ i prosi dziecko, aby dokładnie opisało położenie kolejnych obiektów względem wybranego. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy. Ćwiczenie 4 Cel: ćwiczenie orientacji kierunkowej względem innych obiektów. Dorosły wyjaśnia dziecku dokładne położenie jeża oraz liści i żołędzi. – Jeż znajduje się w środku. Wokół niego są liście. Nad jeżem, czyli na górze są 2 liście i 1 żołądź. Z boku, po jego prawej stronie są 2 liście. Pod jeżem, czyli na dole jest 1 liść. Po lewej stronie jest 1 liść a za nim 2 żołędzie. Następnie dorosły prosi dziecko o pokolorowanie obrazka zgodnie z poleceniem. – Pokoloruj drugi liść znajdujący się nad jeżem. – Pokoloruj drugi żołądź znajdujący się po lewej stronie jeża. Itd. Ćwiczenie 5 Cel: kształtowanie orientacji kierunkowej w zakresie odróżniania stron prawa – lewa, góra – dół. Dorosły kładzie przed dzieckiem kartkę w kratkę, na której narysowane są 2 dowolne obrazki, np. mysz i ser. Kratki muszą być większe np. 1 kwadrat złożony z 4 kratek z zeszytu w kratkę. Zadaniem dziecka jest zgodnie z poleceniem dorosłego wytyczyć drogę od myszy do sera. Np. Idź 2 kratki w lewą stronę. 3 kratki w dół. 2 kratki w prawą stronę. 1 kratkę w górę. A następnie 1 kratkę w prawą stronę. Później 2 kratki w górę. Itd. Piłkarzyki: Grę rozpoczynamy od środka pola, gdzie narysowana jest kropka. Zadaniem jest dotarcie do bramki przeciwnika. Za każdym ruchem należy określić swój ruch, np. w prawą, w dół, lewy dolny róg itd. rys. Katarzyna Grom Ćwiczenia rozwijające orientację przestrzenną 1) kształtowanie schematu własnego ciała nazywanie części swojego ciała, rysowanie człowieka odczytywanie komunikatów mimicznych (zabawy z lusterkiem) pantomima (zagadki ruchowe) 2) różnicowanie i określanie kierunków w przestrzeni z własnego punktu widzenia ćwiczenia na kartce papieru położonej na podłodze: góra – dół, przed sobą – z tyłu, za sobą, prawa – lewa (ręce do góry – na dół, rzucanie piłki do góry – spada (rzucanie) w dół; spójrz przed siebie, co widzisz, rzuć woreczek przed siebie – stoję za tobą, powiem ci, co jest za tobą, rzuć woreczek za siebie; co jest po prawej, co po lewej stronie, ew. założenie frotki na lewy nadgarstek chodzenie „pod dyktando” (np. 2 kroki w prawo, 3 do przodu, 2 do tyłu, 5 kroków w lewo; potem dziecko dyktuje, a dorosły chodzi) 3) różnicowanie i określanie kierunków w przestrzeni z punktu widzenia drugiej osoby oraz względem innych przedmiotów zabawy z misiem (miś stoi na przeciwko dziecka – co widzi miś?) ćwiczenia z dorosłym (dorosły przyklęka na kartce papieru, dziecko staje za nim – mówią, co widzą, co jest po ich lewej , a co po prawej stronie; potem stają naprzeciwko siebie wcześniej oznaczają swoje dłonie prawą i lewą – dziecko ma dostrzec efekt obrotu) ćwiczenia z krzesełkiem i woreczkiem (połóż woreczek na krzesełku / pod / z lewej / z prawej / z tyłu / za / przed) ćwiczenia przy stoliku (dziecko określa brzegi stolika, potem dorosły; potem przesuwają się i znów określają brzegi stolika) 4) ćwiczenia ułatwiające orientację na kartce papieru ćwiczenia z kartką: najpierw kartka przypięta na ścianie i określanie brzegów: górny, dolny, lewy, prawy; potem te same ćwiczenia z kartką położoną na stole, rogi górne i dolne na kartce – pokazywanie i rysowanie: od góry na dół, z dołu do góry, z lewego brzegu do prawego, z prawego do lewego; łączenie rogów: lewy górny i prawy dolny, lewy dolny i prawy górny kreślenie greckich wzorów (dorosły zaznacza dziecku kropką miejsce na kartce od którego zaczynać się będzie rysowanie szlaczka, wzoru, potem mówi w którą stronę dziecko ma rysować (każda kreska ma długość kratki), np. jedna kratka w górę, jedna w prawo, jedna w dół, jedna w prawo, jedna w górę itd., potem dziecko może już samo dokończyć szlaczek SHAPE \* MERGEFORMAT rysowanie labiryntów (dorosły najpierw dyktuje co najmniej trzy sekwencje wzoru, potem dziecko rysuje samo) Opracowanie: pedagog PPP w Gorlicach mgr Agnieszka Załęska na podstawie książek autorstwa E. Gruszczyk – Kolczyńskiej, E. Zielińskiej Wydrukuj te zadania dla 3 latka i sprawdź, czy potrafi to, co dzieci w jego wieku powinny już umieć. Jest to test orientacyjny, nie diagnostyczny. Pomaga wstępnie ocenić umiejętności językowe i matematyczne dziecka. Zadania dla 3 latka nie mogą być zbyt skomplikowane, a ich polecenia powinny być krótkie i proste – maluch musi od razu zrozumieć, co ma zrobić. W naszym teście jest 15 zadań dla trzylatków, które prawidłowo rozwijającemu się dziecku nie powinny sprawić żadnych problemów. Jeśli twój maluch nie poradzi sobie z większością z nich, warto zastanowić się, dlaczego tak się dzieje i być może zasięgnąć pomocy specjalisty. Poniżej omawiamy, co sprawdzają poszczególne zadania dla 3 latka w naszym teście. Spis treści: Zadania dla 3 latka – omówienie Jak wykonać test kompetencji trzylatka Zadania dla trzylatka do druku Zadania dla 3 latka – omówienie Nasz test kompetencji trzylatka zawiera 15 zadań, które sprawdzają różne podstawowe umiejętności: logiczne myślenie, kojarzenie, spostrzegawczość, małą motorykę, orientację przestrzenną i szacowanie ilości (mniej, więcej). Poniżej krótko omawiamy każde zadanie. Zadanie dla 3 latka nr 1: nazwij zwierzęta Na obrazku znajduje się 8 zwierząt. Czy maluch potrafi nazywać zwierzęta przedstawione za pomocą rysunków? Dziecko powinno skojarzyć symbolicznie przedstawione zwierzę z prawdziwym i przypomnieć sobie jego nazwę. W tym celu jego mózg musi na obrazkach odnaleźć i przeanalizować cechy charakterystyczne każdego zwierzęcia. Siedem zwierząt jest podobnej wielkości, ale na jednym z nich siedzi malutki ptaszek. Czy dziecko go zauważy i nazwie? Zadanie sprawdza spostrzegawczość i kojarzenie dziecka. Kojarzenie pomogą też kształtować: Zagadki o zwierzętach da dzieci. Zadanie dla 3 latka nr 2: wskaż zwierzęta Na obrazku znajduje się 7 obiektów należących do różnych kategorii – główne to: zwierzęta i przedmioty martwe. Dziecko powinno wyodrębnić z tego różnorodnego zbioru zbiór zwierząt. To podstawowa umiejętność matematyczna. Jeśli maluszek umie już liczyć w zakresie dziesięciu, możecie spróbować policzyć wszystkie elementy, policzyć ile w śród nich stanowią zwierzęta, a ile pozostałe obiekty. Pomóż dziecku kształtować jego umiejętności matematyczne poprzez gry i zabawy matematyczne dla dzieci. Dziecko może wskazywać zwierzaki palcem albo zakreślić je kredką. Zadanie dla trzylatka nr 3: wskaż i nazwij owoce Cel jest podobny do tego z poprzedniego zadania, jednak tym razem stopień trudności jest nieco wyższy, gdyż wszystkie obrazki przedstawiają rzeczy nieożywione i jest ich więcej, na dodatek wszystkie to produkty spożywcze. Tworzą więc spójny zbiór, z którego trzeba wyodrębnić logiczny podzbiór. Dodatkowo, dziecko powinno nazwać owoce przedstawione na rysunkach. I znowu: możecie wspólnie policzyć wszystkie elementy i owoce, a te ostatnie wskazać lub zakreślić. W nauce matematyki i czytania pomoże dziecku metoda Domana. Zadanie dla trzylatka nr 4: połącz przedmioty w pary Na obrazku są 4 symboliczne rysunki, które tworzą dwie logiczne pary. Żeby rozwiązać to zadanie, dziecko musi zidentyfikować symbole z rzeczywistymi obiektami i znaleźć pomiędzy nimi związek. Wbrew pozorom to zadanie jest dość wymagające i wymaga zrealizowania kilku procesów myślowych. Zadanie sprawdza kojarzenie i logiczne myślenie. Zadanie dla 3 latka nr 5: jaka to pogoda? Na obrazku są symbole, które maluch powinien skojarzyć nie z realnymi przedmiotami, ale ze zjawiskami – to trudniejsze niż identyfikowanie przedmiotów. Dorosłym obrazki wydadzą się oczywiste, ale dla malucha to intelektualne wyzwanie. Najpierw mózg dziecka musi zrozumieć obrazki, czyli prawidłowo zinterpretować to, co przedstawiają, a następnie prawidłowo odczytać ich symboliczne znaczenie. Zadanie sprawdza kojarzenie, logiczne i abstrakcyjne myślenie. Zadanie dla 3 latka nr 6: jaki zawód wykonują te osoby? Na obrazku znajduje się 5 postaci, które są ubrane i wyposażone w charakterystyczne dla konkretnego zawodu akcesoria. Dziecko musi przeanalizować każdą postać, zidentyfikować pokazane przy niej przedmioty i skojarzyć je z konkretnym zawodem. Zadanie kształtuje spostrzegawczość i kojarzenie. Spostrzegawczość u dziecka pomogą rozwijać zabawy typu połącz cienie z obrazkami. Zadanie dla trzylatka nr 7: gdzie jest piłka? Do porównania są dwa podobne obrazki. Dziecko powinno zauważyć i umieć powiedzieć, że na jednym z nich piłka jest POD stołem, a na drugim – NAD stołem. Zadanie testuje, czy dziecko umie orientować w przestrzeni obiekty i ich położenie względem siebie – to jedna z umiejętności matematycznych. Zadanie dla 3 latka nr 8: co można zjeść? Do zidentyfikowania są dwa obiekty: owoce i balon. Zadanie typowo logiczne, nie powinno żadnemu trzylatkowi sprawić najmniejszych problemów, nawet jeśli nigdy nie widziało balonu lotniczego. Zadanie dla trzylatka nr 9: nazwij poszczególne części ciała Na obrazku znajduje się dziewczynka w kostiumie plażowym. Sprawdź, czy dziecko nazwie tylko główne części ciała, czy potrafi w ich obrębie nazwać ich mniejsze części. Np. noga składa się ze stopy, podudzia, kolana, uda, a na głowie są jeszcze uszy, nos, oczy i usta. Zadanie sprawdza, czy dziecko umie interpretować obrazek – odnajdywać na nim części ciała obecne u ludzi i czy jest spostrzegawcze. Zadanie dla 3 latka nr 10: opowiedz, co widzisz na obrazku Zadanie sprawdza umiejętności językowe dziecka i jego wyobraźnię. Poza tym testuje umiejętność interpretowania obrazków i znajdowanie kontekstów (gdzie jest postać, dlaczego tam jest, co robi). Maluch może skupić się wyłącznie na opisie postaci – jak wyglądają, co trzymają, jak są ubrane, ale może także tworzyć miniopowiadania. Zadanie dla trzylatka nr 11: który dom jest najmniejszy? Na obrazku znajduje się 5 budynków, które różnią się wysokością i szerokością. Jeśli dziecko będzie miało kłopot z udzieleniem odpowiedzi, zadanie doprecyzować można, pytając: który dom jest najniższy. Na to pytanie dużo łatwiej jest udzielić odpowiedzi. Zadanie sprawdza, czy dziecko umie porównywać obiekty i wartościować ich cechy (umiejętność matematyczna). Zadanie dla 3 latka nr 12: które zwierzątko jest długie? Kolejne zadanie sprawdzające umiejętności dziecka w zakresie porównywania obiektów i szacowania ich rozmiarów. Zadanie dla trzylatka nr 13: kto jest młody, a kto stary? W tym zadaniu trzylatek musi przyporządkować postaci do abstrakcyjnych pojęć. Dokonuje tego analizując obrazki i szukając na nich cech, charakterystycznych dla starości i młodości. Pozornie łatwe, ale wymaga abstrakcyjnego myślenia, kojarzenia i interpretowania obrazów. Zadanie dla 3 latka nr 14: na którym kwiatku jest więcej płatków? Nawet nieumiejące liczyć dziecko powinno sobie poradzić z tym zadaniem. Polega ono na szacowaniu ilości i porównywaniu ich miedzy sobą. Zadanie można rozwiązać wskazując kwiatek z największą liczbą płatków, ale też pokazywać, że ten kwiatek ma więcej płatków niż ten, ale mniej niż tamten. Czy dziecko to zrobi? Zadanie dla trzylatka nr 15: pokoloruj obrazek konkretnymi kolorami Zadanie wymaga od dziecka odnalezienia odpowiednich kolorów i użycia ich na obrazku. Dodatkowo pozwala sprawdzić, jak maluch wypełnia barwami kolorowanki, co należy do sprawności dłoni, czyli małej motoryki. Trzylatek raczej nie pokoloruje precyzyjnie obrazka, ale to normalne. Jak wykonać test kompetencji trzylatka Ćwiczenia, które zawarliśmy w naszym teście kompetencji dla trzylatka, są dostosowane do umiejętności większości dzieci w tym wieku. Nie są podstawą do diagnozy chorób u dziecka, a jedynie wskazówką, nad którą dziedziną warto jeszcze z dzieckiem popracować. Sprawdź też, co powinien umieć trzylatek. Wydrukuj test. Zaproś dziecko do zabawy w rozwiązywanie zadań z testu. Czytaj dziecku polecenia i obserwuj, czy któreś z zadań nie sprawia mu problemu. W razie potrzeby spróbuj dziecku pomóc, nakierowując je na poprawne rozwiązanie i udzielając dodatkowych wskazówek. Jeśli zauważysz, że dziecko gorzej radzi sobie z niektórymi zadaniami, warto zacząć podsuwać mu podobne, aby wspomagać rozwój w tych obszarach, z którymi maluch ma problem. Do tego celu mogą służyć zestawy zadań dla trzylatków, które można kupić w sieci. Można także takie proste zabawy i zagadki organizować dziecku spontanicznie w czasie spacerów czy domowego życia. Dzieci uczą się szybko, więc drobne deficyty maluch powinien szybko nadrobić. Tutaj kupisz książeczki z zestawami zadań dla trzyletnich maluchów. Dzięki nim twoja pociecha będzie się lepiej rozwijać: Zadania dla trzylatka do druku Kliknij w obrazek, by wydrukować cały test kompetencji składający się z 15 zadań dla 3 latka. Otworzy się on w nowym oknie, z którego można wysłać go na drukarkę – wystarczy zwykła, czarno-biała. Zadania najlepiej wydrukować na zwykłym papierze, który będzie idealny do kolorowania. Zanim przystąpicie do testu, upewnij się, że dziecko jest w dobrym nastroju, nie jest głodne, nie chce mu się pić. Przygotuj też zestaw kredek. Powodzenia! Sprawdź też: Zadanie matematyczne dla dzieci w różnym wieku Rozwijające zadania-zagadki dla dzieci Zadania rozwijające spostrzegawczość – znajdź różnice PrezentacjaForumPrezentacja nieoficjalnaZmiana prezentacjiZnam siebie - ćwiczenia dotyczące orientacji w schemacie własnego ciała * - najpopularniejszy informator edukacyjny - 1,5 mln użytkowników miesięcznie Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów. Elementy metody Ruchu Rozwijającego W. Sherborne często wykorzystuję w pracy z dziećmi. Są one niezbędne do ćwiczeń z dziećmi, kształtujących umiejętność orientacji w schemacie własnego ciała. Elementy tej metody wykorzystuję systematycznie w czasie zabaw ruchowych. Jako metoda aktywizująca ma ogromne znaczenie w pracy z dziećmi, szczególnie w grupie integracyjnej. Pozwala wychowankom zdobyć pewność siebie i przyczynia się do integracji grupy. Konspekt zajęcia w którym wykorzystałam elementy metody W. Sherborne gr. 3- latków Temat: „Znam siebie”- ćwiczenia dotyczące orientacji w schemacie własnego ciała. Cele główne: kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała integracja grupy Cele operacyjne: dziecko potrafi: wykonywać proste polecenia prowadzącej osiągać zadowolenie z bliskiego kontaktu z partnerem zgodnie współpracować z partnerem nazwać i wskazać części ciała: ręka, noga, oko, ucho, nos, głowa, włosy uważnie słuchać wyliczanki poruszać się zgodnie z rytmem słyszanej melodii Metody: słowna, oglądowa, czynna aktywizujące: elementy metody W. Sherborne, elementy muzykoterapii Forma pracy: z całą grupą Pomoce: wyliczanka, ilustracje poszczególnych części ciała, nagranie Przebieg: Powitanie Dzieci siedzą w kole, proponuję powitanie przez spojrzenie koledze w oczy. Zabawa „ręka do ręki” – dzieci poruszają się po sali w rytm słyszanej melodii, na przerwę w muzyce i na hasło:- „ręka do ręki”- zatrzymują się i podają dłoń najbliżej stojącemu koledze, -„ łokieć do łokcia”- stykają się łokciami, „ kolana do kolan”, itp. Słuchanie wyliczanki „Zabawa dla najmłodszych” Pokaż Jasiu gdzie masz oko, Gdzie masz ucho, a gdzie nos. Gdzie masz rękę, gdzie masz nogę, Gdzie na głowie rośnie włos? Daj mi rękę, tupnij nogą, Kiwnij głową – „tak” i „nie” Klaśnij w ręce. Hop do góry! Razem pobawimy się. Zabawa inspirowana treścią wyliczanki. „Zabawne miny”- wytrzeszczanie oczu, mrużenie oczu i inne wg pomysłu dzieci. Zakończenie – piosenka „Do widzenia”. opracowała: Ewa WojciechowskaUmieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych: X Zarejestruj się lub zaloguj, aby mieć pełny dostępdo serwisu edukacyjnego. zmiany@ największy w Polsce katalog szkół- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie --> (w zakładce "Nauka"). Publikacje nauczycieli Logowanie i rejestracja Czy wiesz, że... Rodzaje szkół Kontakt Wiadomości Reklama Dodaj szkołę Nauka

test na orientację dla dzieci