Wisława Szymborska to jedna z najwybitniejszych polskich poetek. Należy do najczęściej tłumaczonych polskich autorów; jej utwory przetłumaczono na 42 języki. Świat o Szymborskiej 20. Jak ja się dziś czuję. Wisława Szymborska. Kiedy ktoś zapyta - jak ja się dziś czuję, Grzecznie mu odpowiem, że „Dobrze, dziękuję”. To, że mam artretyzm, to jeszcze nie wszystko, Astma, serce mi dokucza, i mówię z zadyszką, Puls słaby, krew moja w cholesterol bogata Lecz dobrze się czuję, jak na swoje lata! Wisława Szymborska uczęszczała początkowo do Szkoły Powszechnej im. Józefy Joteyko przy ul. Podwale 6, a następnie od września 1935 do Gimnazjum Sióstr Urszulanek przy ul. Starowiślnej 3-5. Po wybuchu II wojny światowej kontynuowała naukę na tajnych kompletach, a od roku 1943 zaczęła pracować jako urzędniczka na kolei, Ze zdrowiem się drażnisz bóle wynajdujesz. A ja się zamartwiam jak to dalej będzie. Tylko się uśmiechasz być może żartujesz. Że prawie z przesadą mam zdrowie na względzie. Takie twoje prawo zestarzeć się trzeba. Skłonić się do ziemi pochylając nisko. Spoglądać czy droga prowadzi do nieba. Trzeba kiedyś odejść i zostawić Wisława Szymborska. Poetka i eseistka. Laureatka literackiej nagrody Nobla za rok 1996. Urodziła się 2 lipca 1923 roku w Bninie pod Poznaniem – według metryki, bo rodzinne przekazy wskazują Kórnik – związana całe życie z Krakowem. Zmarła tamże 1 lutego 2012 roku. Wiersz: "Jak ja się czuję". Grzecznie mu odpowiadam, że "dobrze, dziękuję". puls słaby, krew moja w cholesterol bogata Lecz dobrze się czuję, jak na moje lata. choć zawsze wybieram najłatwiejszą drogę. ale przyjdzie ranek znów dobrze się czuję. lecz dobrze się czuję, jak na moje lata! i nie opowiadać o swojej starości. . Co to za życie bywa w MŁODOŚCI!? Nie czujesz serca…wątroby…kości… Spisz jak zabity, pijesz gładko… I nawet głowa boli cię rzadko. Dopiero człeku twój wiek DOJRZAŁY! Odsłania życia urok wspaniały… Gdy łyk powietrza, z wysiłkiem łapiesz… Rwie cię w kolanach… Na schodach sapiesz… Serce jak głupie szybko ci bije… Lecz w każdej chwili czujesz że ŻYJESZ! Więc nie narzekaj z byle powodu. Masz teraz wszystko, czego za młodu nie doświadczyłeś. Ale DOŻYŁEŚ! Więc chociaż czasem w krzyżu cię łupie ciesz się dniem każdym Miej wszystko w DUPIE Typ liryki Mamy do czynienia z typem liryki bezpośredniej, ale jest to także liryka zwrotu do adresata, ponieważ kilkakrotnie podmiot liryczny mówi do Muzy. Podmiot liryczny i jego kreacja Podmiotem lirycznym najprawdopodobniej jest artysta, poeta (nie mylić z Wisławą Szymborską), ktoś, kto wypowiada się w imieniu wszystkich poetów czy ogólniej literatów („Ryczącej publiczności poskąpiłaś nam”). Swój monolog do Muzy wypowiada tuż przed rozpoczęciem tytułowego wieczoru autorskiego. Sensy utworu Podmiot liryczny w dość drwiący sposób mówi oczywistą prawdę: poezja jest kompletnie nieprzydatna człowiekowi XX wieku, nikt nie potrafi jej docenić. Wiersz stanowi refleksję nad współczesną literaturą, poezją, która gdzieś znika, pozostaje na marginesie, ponieważ nie jest widowiskowa, efektywna. Współczesny człowiek potrzebuje emocji, wciąż nowych wrażeń, ryku, zgiełku i huku: […] tylko na bokserskim meczu. / Dantejskie sceny tylko tam. Korzystanie z tanich widowisk podmiot liryczny nazywa „wniebobraniem”. Człowiek współczesny nie marzy o kontemplacji, wyciszeniu i nie skupia się na słowach. Ludzie XX wieku nie potrafią korzystać ze sztuki wysokiej, robią to rzadko i jak gdyby od niechcenia: Dwanaście osób jest na sali, […] / Połowa przyszła, bo deszcz pada, / reszta to krewni. Bycie poetą kojarzy się z niepopularnością, bo nie pokazuje się publiczności czegoś widowiskowego, czegoś ekscytującego, a skazuje się ją na myślenie, zastanawianie się nad życiem i egzystencją, często porusza się tematy niewygodne, trudne: Nie być bokserem, być poetą, / mieć wyrok skazujący na ciężkie norwidy […] Tworzy się poezję, by znaleźć odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania, skłonić do myślenia siebie i innego, zatrzymać się na chwilę. Tymczasem człowiek współczesny pragnie krótkotrwałych emocji, sztucznie wywołanych wrażeń, chwilowej fascynacji. Dlatego też apostrofy do Muzy wydają się być ironiczne, są drwiną, bo przecież pracy poety i jego „żałosnego” natchnienia nikt nie potrzebuje. Pojawia się tu również problem związany z niedocenianiem pracy poety. Ostatnie słowa kojarzą się z westchnieniem, z jakimś smutkiem, że oto pisze się wiersze w pewnym trudzie, a nikt tego nie zauważa, nie spostrzega pracy i emocji, które wkłada się w tworzenie poezji. Wiersz Szymborskiej, jak wiele jej tekstów, napisany został z odrobiną drwiny i ironii, ale stanowi poważną refleksję nad kondycją współczesnego człowieka i jego stosunku do sztuki wysokiej. Kontynuacje i nawiązania Motyw poety Horacy Pieśń III, 30 [Exegi monumentum aere perennius]Jan Kochanowski Pieśń XXIV, Księga II [Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony]Adam Mickiewicz Dziady, cz. IIIJuliusz Słowacki KordianZygmunt Krasiński Nie-Boska komediaKazimierz Przerwa-Tetmajer Evviva l’arte!Stanisław Przybyszewski ConfiteorJulian Tuwim Do krytykówWładysław Broniewski Poezja Bibliografia przedmiotowa M. Antoszewska-Tuora, Niektórzy lubią Szymborską: mały przewodnik po twórczości, Warszawa 1996. S. Balbus, Świat ze wszystkich stron świata: o Wisławie Szymborskiej, Kraków Nyczek, Tyle naraz świata: 27 x Szymborska, Kraków 2005. Wypracowania Specyfika poezji Wisławy Szymborskiej. Omów na konkretnych przykładach (także innych poetów współczesnych, np. Mirona Białoszewskiego, Stanisława Bara Być poetą dawniej i dziś. Przedstaw postawę artystów wobec własnej twórczości oraz ich opinie na temat znaczenia poezji, porównując utwory Horacego i Wisławy Szymborskiej. „Trudny i trwały będzie, poeto, twój urząd”- słowa Leopolda Staffa potraktuj jako punkt wyjścia do rozważań o roli poezji i poety w Polsce w różnych epokach. Być poetą dawniej i dziś - postawa artystów wobec własnej twórczości Horacy i Szymborska. Info Wisława Szymborska - wiersze: 1. Niektórzy lubią poezję 2. Trzy słowa najdziwniejsze 3. Koniec i początek 4. Kot w pustym mieszkaniu 5. Nic dwa razy 6. Gawęda o miłości do ziemi ojczystej 7. Życie na poczekaniu 8. Rozpoczęta Opowieść 9. Oda do starości about 1 year ago #komunizm, #nobel, #poezja, #stalin, #stalinizm, #szymborska, #wisława Więcej wierszy na temat: Życie « poprzedni następny » O starości moja przyszłaś bez pukania Weszłaś w moje życie jak złodziej do domu Czy mam cię przeklinać czy nisko się kłaniać Podążać za tobą - tylko po kryjomu? Latek mi dodałaś serce dalej kocha Choć czasem zaboli gdy zło tryumfuje Nie warto narzekać a tym bardziej szlochać Trzeba brać z radością co życie dyktuje Ze zdrowiem się drażnisz bóle wynajdujesz A ja się zamartwiam jak to dalej będzie Tylko się uśmiechasz być może żartujesz Że prawie z przesadą mam zdrowie na względzie Takie twoje prawo zestarzeć się trzeba Skłonić się do ziemi pochylając nisko Spoglądać czy droga prowadzi do nieba Trzeba kiedyś odejść i zostawić wszystko Nie zabieraj zdrowia a także pamięci By młodość wspominać i chwile radości Zostaw trochę czasu bym mógł go poświęcić Tym co mnie kochają - spłacić dług wdzięczności Jan Siuda Napisany: 2021-01-11 Dodano: 2021-01-11 11:40:56 Ten wiersz przeczytano 896 razy Oddanych głosów: 11 Aby zagłosować zaloguj się w serwisie « poprzedni następny » Dodaj swój wiersz Wiersze znanych Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński Juliusz Słowacki Wisława Szymborska Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński Halina Poświatowska Jan Lechoń Tadeusz Borowski Jan Brzechwa Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer więcej » Autorzy na topie kazap Ola Bella Jagódka anna AMOR1988 marcepani więcej » Autor – Hanna ChmielewskaOtwock Oda do starości Pani Szymborska Wisława,Noblistka – światowa sława,Wzbudziła we mnie wenę twórczościI też napisałam „Odę do starości”. Moja starość jest zreformowana,W odpowiedni sposób w „Dziennym Domu” z senioramiI ze wspaniałymi opiekunami. Części zamienne ukrywamy,Bo wtedy lepiej się dodają nam laseczki które mamyI dziarsko, energicznie się podpieramy. Zawsze do tańca jesteśmy gotowi,Wciąż udajemy, że jesteśmy w lewo, noga w prawo,Wszyscy tańczą – wielkie brawo. Ale kiedy przygrywać przestają,Wszyscy zmęczeni, ledwie że są zawsze - starość nadchodzi.

oda do starości wisława szymborska